روز قيامت بود . همه ي فرشتگان در بارگاه خداي بزرگ حاضر شده بودند . روزي پر ابهت . صفوف فرشتگان ، دفتر اعمال و درجه ي بزرگان ! هر كس به پيش مي آيد و در حضور عدل الهي ، ارزش و قدر خود را مي نماياند ... و به فراخور شان و ارزش خود در جايي نزديك يا دور مستقر مي شد ... همه اشيا ، نباتات ، حيوانات ، انسان ها و عقول مجرده به پيش مي آمدند و ارزش خويش را عرضه مي كردند .

مورچه آمد از پشتكار خود گفت و در جايي نشست . غزال آمد از زيبايي چشم و پوست خود گفت . شير آمد از قدرت و سر پنجه خود گفت و ...

هر كس در شان خود گفت و در هر مكاني مستقر شد . گل آمد از زيبايي و بوي مست

كننده ي خود شمه اي گفت .درخت آمد و از سايه ي خود و ميوه هاي خود گفت ...

هر كس شان خود بگفت و در جاي خود نشست .

انسانها آمدند ، آدم آمد ، حوا آمد و از گذشته هاي دور و دراز قصه ها گفتند . لذت اوليه را برشمردند و به خطاي اوليه اعتراف كردند ، خداي را سجده نمودند و در جاي خود قرار گرفتند . آدمهاي ديگر آمدند ، نوح آمد از داستان عجيب خود گفت . ابراهيم آمد و از يادگارهاي دوره خود ، شكستن بتها و گلستان شدن آتش سخن گفت . موسي آمد و داستان خود را گفت .

عيسي مسيح آمد و از عشق و محبت سخن گفت . محمد (ص)  آمد و از رسالت بزرگ خود براي بشريت سخن راند. علي(ع)  آمد، همه آمدند و گفتند و در جاي خود نشستند .

فرشتگان آمدند ، هر يك از عبادات و تقرب خود سخن گفتند و در جاي خود نشستند . چه دنيايي بود و چه غوغايي ، چه هيجاني ، چه نظمي ،چه وسعتي و چه قانوني .

آنگاه عقل آمد ، از درخشش آن چشمها خيره شد ، از ابهت آن مغز ها به خضوع در آمدند . پديده عقل ، تمام مصانع آن از علم و صنعت و تمام احتياجات بشري و دانش و غيره او را سجده كردند، عقل همچون خورشيد تابان ، در وسط عالم بر كرسي اعلايي فرو نشست .

مدتي گذشت ، سكوت بر همه جا مستولي شد ، نسيم ملايمي از رايحه بهشتي وزيدن گرفت، ترانه اي دلنشين فضا را پر كرد و همه موجودات به زبان خود خداي را تسبيح كردند .

باز هم مدتي گذشت ، ندايي از جانب خداي ، عالي ترين پديده ي خلقت را بشارت داد ، همه ساكت شدند ، ولوله افتاد ، نوري از جانب خداي تجلي كرد و دل همچون فرستاده ي خاص خداي بر زمين نازل شد . همه او را سجده كردند جز عقل كه ادعاي برتري نمود !

 عقل از برتري خود سخن گفت . روزگاري را برشمرد كه انسانها چون حيوانات در جنگلها و غارها زندگي مي كردند و او آتش را به بشر ياد داد . آهن را كشف كرد . آسمانها و درياها را تسخير كرد و خلاصه انسان را بر طبيعت برتري بخشيد . عقل گفت كه ميليونها پديده و اثر از خود به جاي گذاشته است و در اين مورد چه كسي مي تواند با او برابري كند ؟

 يك باره رعد و برق شد ، زمين و آسمان به لرزه در آمدند ، ندايي از جانب خداي نازل شد و به عقل نهيب زد كه ساكت شو و گفت كه تمام خلقت را فقط به خاطر او خلق كردم . اگر دل را از جهان بگيرم ، زندگي و حيات خاموش مي شود ، اگر عشق را از جهان بر دارم ، تمام ذرات وجود متلاشي ميگردد . اگر دل و عشق نبود ، بشر چگونه زيبايي را حس مي كرد ؟ چگونه عظمت آسمانها را درك مي نمود ؟

چگونه راز و نياز ستارگان را در دل شب مي شنيد ؟ چگونه به وراي خلقت پي مي برد  و خالق كل را در مي يافت ؟

همه در جاي خود قرار گرفتند و عقل شرمنده بر كرسي خود نشست و دل چون چتري از نور، بر سر تمام موجودات عالم خلقت ، به نام اولين تجلي خداي بزرگ قرار گرفت .

از آن پس دل مامن خداي بزرگ شد و عشق يعني پديده ي آن ، هدف حيات گرديد . دل ، تنها نردباني است كه آدمي را به آسمانها مي رساند، تنها وسيله ايست كه خدا را در

مي يابد . ستاره ي افتخاري است كه بر فرق خلقت مي درخشد .

خورشيد تاباني است كه ظلمت كده ي جهان را روشن مي كند و آدمي را به خدا مي رساند.

دل ، روح و عصاره ي حيات است كه بدون آن زندگي مفهوم ندارد . عشق ، غايت آرزوي انسان است . بقيه زندگي فقط محملي براي تجلي عشق است.

نوشته شده توسط امير در دوشنبه نوزدهم فروردین 1387 | موضوع:

دوست بداريد

دوست بداريد   

اي همه ي مردم ، درين جهان به چه كاريد ؟

عمر گرانمايه را چگونه گزاريد ؟

هر چه به عالم بود اگر به كف آريد

هيچ نداريد اگر كه عشق نداريد .

 

واي شما دل به عشق اگر نسپاريد

گر به ثريا رسيد هيچ نيرزيد

عشق بورزيد

دوست بداريد !                              فریدون مشیری

 

  

نوشته شده توسط امير در پنجشنبه هشتم فروردین 1387 | موضوع:

بهار را باور كن

 

بهار را باور كن

باز كن پنجره ها را ، كه نسيم ،

روز ميلاد اقاقي ها را ،

جشن مي گيرد ،

و بهار ،

روي هر شاخه ، كنار هر برگ ،

شمع روشن كرده است ،

 

همه ي چلچله ها برگشتند ،

و طراوت را فرياد زدند ،

كوچه يك پارچه آواز شدست ،

و درخت گيلاس

هديه ي جشن اقاقي ها را

گل به دامن كرده است .

 

باز كن پنجره را ، اي دوست ،

هيچ يادت هست ؟

كه زمين را عطشي وحشي سوخت ؟

برگ ها پژمردند ؟

تشنگي با جگر خاك چه كرد ؟

 

هيچ يادت هست ؟

توي تاريكي شب هاي بلند ،

با سر و سينه ي گل هاي سپيد

سيلي سرما با تاك چه كرد ؟

نيمه شب ، باد غضبناك چه كرد ؟

هيچ يادت هست ؟

 

حاليا معجزه ي باران را باور كن ،

و سخاوت را در چشم چمنزار ببين ،

و محبت را در روح نسيم ،

كه در اين كوچه ي تنگ ،

با همين دست تهي ،

روز ميلاد اقاقي ها را ،

جشن مي گيرد  !

 

خاك ، جان يافته است

تو چرا سنگ شدي ؟

تو چرا اين همه دلتنگ شدي ؟

باز كن پنجره ها را ...

                           و بهاران را باور كن !  

                                                             استاد فريدون مشيري

 

مي‌دونم اگه بگم سال نو مبارک حالتون از شنيدن اين جمله کليشه اي بهم مي خوره. پس سال نو مبارک!

 

 

 

نوشته شده توسط امير در سه شنبه بیست و هشتم اسفند 1386 | موضوع:

همراه حافظ (2)

ادامه ی شعر پست قبلی ...

همراه حافظ

... دلم مي خواست عشقم را نمي كشتند

صفاي آرزويم را _ كه چون خورشيد تابان بود _ نمي ديدند .

چنين از شاخسار هستي ام آسان نمي چيدند

گل عشقي چنان شاداب را پرپر نمي كردند

به باد نامرادي ها نمي دادند

به صد ياري نمي خواندند

به صد خواري نمي راندند

چنين تنها ، به صحراهاي بي پايان اندوهم نمي بردند .

 

دلم مي خواست ، يك بار ديگر او را كنار خويش مي ديدم

با ياد اولين ديدار ، در چشم سياهش خيره مي ماندم

دلم يك بار ديگر ، همچو ديدار نخستين ، پيش پايش دست و پا مي زد

شراب اولين لبخند در جام وجودم ، هاي و هو مي كرد

غم گرمش ، نهان گاه دلم را جست و جو مي كرد

دلم مي خواست : دست عشق  _ چون روز نخستين _ هستي ام را زير و رو مي كرد !

 

دلم مي خواست سقف معبد هستي ، فرو مي ريخت

پليدي ها و زشتي ها ، به زير خاك مي ماندند

بهاري جاودان آغوش وامي كرد

جهان در موجي از زيبايي و خوبي شنا مي كرد

بهشت عشق مي خنديد

به روي آسمان آبي ، آرام

پرستوهاي مهر و دوستي پرواز مي كردند

به روي بام ها ، ناقوس آزادي صدا مي كرد .

 

مگو : اين آرزو خام است !

مگو : _ روح بشر همواره سرگردان و ناكام است .

اگر اين كهكشان از هم نمي پاشد ،

وگر اين آسمان در هم نمي ريزد ،

بيا تا ما : « فلك را سقف بشكافيم و طرحي نو در اندازيم »

به شادي : « گل برافشانيم و مي در ساغر اندازيم ! »

                                                                                                        استاد فريدون مشيری

 

نوشته شده توسط امير در جمعه بیست و چهارم اسفند 1386 | موضوع:

همراه حافظ

همراه حافظ

درون معبد هستي ،

بشر ، نگاهي مي كند سوي خدا ، _ از آرزو لبريز  _

به زاري ، از ته دل ، يك « دلم مي خواست » مي گويد !

و من امشب ، هفت شهر آرزوهايم چراغان است

زمين و آسمانم نور باران است

صفاي معبد هستي تماشايي است

جهان در خواب ،

تنها من ، در اين معبد ، در اين محراب !

 

_ دلم مي خواست : بند از پاي جانم باز مي كردند

كه من ، تا روي بام ابرها ، پرواز مي كردم .

از آنجا ، با كمند كهكشان ، تا آستان  عرش مي رفتم

در آن درگاه ، درد خويش را فرياد مي كردم

كه كاخ صد ستون كبريا لرزد .

مگر يك شب ، ازين شب هاي بي فرجام ،

ز يك فرياد بي هنگام ،

_ به روي پرنيان آسمان ها _ خواب در چشم خدا لرزد !

 

دلم مي خواست دنيا رنگ ديگر بود

خدا ، با بنده هايش مهربان تر بود

از اين بيچاره مردم ياد مي فرمود !

دلم مي خواست زنجيري گران ، از بارگاه خويش مي آويخت ،

كه مظلومان ، خدا را پاي آن زنجير

ز درد خويشتن آگاه مي كردند .

 

چه شيرين است وقتي بي گناهي ، داد خود را از خداي خويش مي گيرد .

چه شيرين است ، اما من ،

دلم مي خواست اهل زور و زر ، ناگاه ،

ز هر سو راه مردم را نمي بستند و زنجير خدا را برنمي چيدند !

دلم مي خواست : دنيا خانه ي مهر و محبت بود

دلم مي خواست مردم در همه احوال با هم آشتي بودند .

طمع در مال يكديگر نمي كردند ،

كمر بر قتل يكديگر نمي بستند ،

مراد خويش را در نامرادي هاي يكديگر نمي جستند ،

ازين خون ريختن ها ، فتنه ها ، پرهيز مي كردند ،

چو كفتاران خون آشام ، كمتر چنگ و دندان تيز مي كردند.

 

چه شيرين است وقتي سينه ها از مهر آكنده است

چه شيرين است وقتي زندگي خالي ز نيرنگ است .

دلم مي خواست در اين دنياي بي آغاز و بي پايان ،

خدا ، زين تلخكامي هاي بي هنگام بس مي كرد.

نمي گويم پرستوي زمان را در قفس مي كرد !

نمي گويم به هر كس بخت و عمر جاودان مي داد ،

نمي گويم به هر كس عيش و نوش رايگان مي داد ،

همين ده روز هستي را امان مي داد.

دلش را ناله ي تلخ سيه روزان ، تكان مي داد !

                                                                               استاد فريدون مشيري

ادامه دارد...

 

نوشته شده توسط امير در یکشنبه نوزدهم اسفند 1386 | موضوع:

شعله ي بيدار

شعله ي بيدار

مي خواهم و مي خواستمت ، تا نفسم بود . 

مي سوختم از حسرت عشق تو ، بسم بود .

عشق تو _ بسم بود ، كه اين شعله ي بيدار

روشنگر شب هاي بلند قفسم بود .

آن بخت گريزنده دمي آمد و بگذشت

غم بود ، كه پيوسته نفس در نفسم بود .

دست من و آغوش تو ، هيهات ، كه يك عمر  

تنها نفسي با تو نشستن هوسم بود

بالله ، كه به جز ياد تو ، گر هيچ كسم هست

حاشا ، كه به جز عشق تو ، گر هيچ كسم بود .

سيماي مسيحايي اندوه تو ، اي عشق

در غربت اين مهلكه فرياد رسم بود

لب بسته و پر سوخته ، از كوي تو رفتم

رفتم ، به خدا گر هوسم بود ، بسم بود .

                                                                           فريدون مشيري    

 

 

بهشت چشماش مال تو ،

                    من تو نگاش گر می گیرم ،

                                     تو مهربونیشو می خواهی

                                                      من واسه اخماش میمیرم

من نمی خوام برنده شم

                   بردن من شکستشه

                                    اما حسودی می کنم ،

                                                     به دستی که تو دستشه ...

 

نوشته شده توسط امير در جمعه دهم اسفند 1386 | موضوع:

قلم

غلغلي انداختي در شهر تهران اي قلم                             خوش حمايت مي كني از شرع و قرآن اي قلم

گشت از برق تو ظاهر نور ايمان اي قلم                         مشكلات خلق گردد از تو آسان اي قلم

                                            نيستي آزاد در ايران ويران اي قلم

اي قلم تا مي تواني در قلمدان صبر كن                             يوسف آسا سالها در كنج زندان صبر كن

همچو يعقوب حزين در بيت الحزان صبر كن                     كور شو بيرون نيا از شهر كنعان اي قلم

                                           نيستي آزاد در ايران ويران اي قلم

اي قلم پنداشتي هنگامه ي دانشوري است                    دوره ي علم آمده،هر كس به عرفان مشتري است

تو نفهميدي كه اوضاع جهان خر تو خريست                خر همان است و عوض گرديده پالان اي قلم

                                           نيستي آزاد در ايران ويران اي قلم

ايها الشاعر تو هم از شعر گفتن لال باش                      شعر يعني چه برو حمال شو رمال باش

چشم بندي كن ميان معركه نقال باش                             حقه بازي كن تو هم مانند رندان اي قلم

                                          نيستي آزاد در ايران ويران اي قلم

نوشته شده توسط امير در پنجشنبه دوم اسفند 1386 | موضوع:

General Election of the Iran

سلام به همه

تعجب نکنید ، با اینکه در زمینه ی سیاست سر رشته ی آنچنانی ندارم و خوب هم نمی تونم بنویسم و نه به رشته ی تحصیلیم ربطی داره و نه زیاد دربارش فکر و کنجکاوی می کنم ، با این حال می خوام یه سرکی توش بکشم و ببینم چه جوریاست و هم یه فوضولی تو کار عبد و بچه ها کرده باشم و برا یه بار هم که شده سیاسی نوشته باشم ؛ خوب بالاخره هیچی نباشه من یه ایرانیم ، می دونید که اکثر ما ایرانیا درباره ی مسائلی که هیچ اطلاعاتی ازش نداریم نظر کارشناسی میدیم و دربارش بحث می کنیم و از یه طرف هم چون ایرانیم نباید در مورد مسائل کشورم بی تفاوت باشم .

بدون حوصله ، بدون اطلاعات کافی ، بدون مطالعه و تحقیق ، بدون منبع موثقی و بدون ویرایش ادبی تنها تو دل تاریک یه نیمه شب سرد و طو